Het was een zonnige woensdagmiddag, onlangs, toen ik hem ontmoette. Op het bankje. Onder het dichte bladerdak van de dikke boom. De, mijn, schurende droom.
Met regelmaat lees ik de journalistieke artikelen over overlast in Zuid-Limburg. Ook las ik onlangs een column van een gerenommeerd columnist die vindt en vond dat columns (een beetje?) moeten schuren. Toen dacht ik, ja ik kan ook denken aan een idee dat ik al jaren heb en dat nu zou kunnen schuren in een column. Een idee om de geluid- en motoroverlast in Zuid-Limburg te beperken en de lokale activiteiten weer naar hoge(re) niveaus te tillen.
Welk idee? Simpel, alle motorisch verkeer in de weekenden verbieden, desnoods autoloze weekenden invoeren. Moet je ergens naar toe? Pak de fiets, ga te voet, oké, ieder uur zal er een bus rijden op vooraf bepaalde trajecten. Om het even heel lokaal te houden, de mij bekende lijndienst van indertied, van De Valk, Hoensbroek-Maastricht v.v., zou weer in het leven geroepen kunnen worden. Met dan nu elektrische bussen, die fabriceren weinig tot geen geluid dus wat wil de stilteliefhebber nog meer. De weekendshoppers die naar de stad trekken? Tjah, die hebben pech, de mannen misschien niet, die hebben geluk, maar die shoppers kunnen wat mij betreft weer terecht op dan twee, ja twee, koopavonden die er dan per week zijn. Gewoon alles omdraaien, niet meer alles ten faveure van de gemotoriseerden, neen, stilteliefhebbers first!
Ik weet zeker dat ik in het begin en zeker nu een hele berg shit over mij heen krijg. So be it! Op termijn zal iedereen gewend zijn aan het idee dat het weekend er is om in eigen stad of dorp, oké de eigen regio kan ook nog, te vertoeven. Mensen zullen elkaar weer gaan ontmoeten, wat later elkaar gaan herkennen, vriendschappen zullen ontstaan, opnieuw opbloeien. De forensen, zij die alleen naar het dorp trokken voor rust, komen helemaal tot rust en gaan hun woonomgeving ontdekken en ervan genieten. De lokale middenstand komt weer tot leven, tot hernieuwde bloei. Gesloten dorpscafés worden heropend, nu nog slapende verenigingen ontwaken uit hun eerder gedwongen slaap. Op het dorpsplein zie ik al een heuse muziekkiosk inclusief zjwik. Kleine en kleinere zelfstandigen worden weer groot, zeker in eigen dorp. De auto wordt overbodig. Er komt ruimte op je eigen oprit, in de straat. De straat wordt weer een ouderwetse wandellaan met daartussen wat fietsers, liefst en vooral geen fatbikes.
Voor veel mensen zal deze woensdagmiddagse droom, mocht deze ooit werkelijkheid worden, een nachtmerrie blijken te zijn. Echter, wanneer de lezer zich dan realiseert dat een nachtmerrie ook een droom is, valt het allemaal uiteindelijk reuze mee. Toch?
