Het ontwaken was vroeg. Maar ik heb het er, soms, graag voor over. Voor een wandeling, onder langs. Langs de Geul. Om gewoon weer eens, net als indertied, in de spaarzame stilte te genieten van die meanderende Geul en aanverwante natuurartikelen. Ja, ik ben al héél lang een fanatiek natuurliefhebber. En af en toe, soms wat vaker, lever ik graag iets van mijn nachtrust in voor vroeg natuurgenot.
Hopende en ook wetende dat ik dan altijd iets moois ontmoet. Al wandelend, al zittend. En ik ben dan ook helemaal niet verrast wanneer ik hem hoor. De groene kikker. Wel verbaasd, zittend op een bankje, langs die lieflijke Geul die soms uit haar voegen barst. Vandaag gelukkig niet. Maar mijn oren ontmoeten de vlijmscherpe, loepzuivere ochtendzang, van – ik noem hem – Luciano Kikkarotti.
Zijn vroegochtendlijke zang kikkert mij opwekkend op. Blaast de soms opduikende slaap uit mijn ogen en opent mijn oren. Wagenwijd.
Waarschijnlijk slechts gehuld in zijn groengrijze badpakje maakt hij zijn opwachting in mijn oors theater. Ik leg genietend mijn armen en de daaraan gekoppelde handen op de rugleuning van het bankje. Dat bankje, mijn tijdelijke onderzetter, niet bedekt met pluche. Een soort van meet and greet lijk ik te hebben. Met hem, die groene kikker, die het natuurtheater vult met zijn concertante zang. Zijn zang, die de omgeving bezwangerd en laat weten dat de natuur hier als een dictator regeert. Van mij mag het!
Mijn rug leunt tegen de rugleuning, mijn ogen zoeken – niet echt overtuigend– naar Luciano, de ochtendtenor. Ergens in het water zal hij gehurkt zitten. Mijn oren proeven de geur en het geluid van een zalige zonnige ochtend, terwijl de kikker van geen ophouden weet. Zelfs de vliegende omgeving, vaak ook goed in het geven van gratis ochtendconcerten, doet er hoorbaar het zwijgen toe. Het is het luide zingen dat de koene kikkerklok slaat en ik ben momenteel waarschijnlijk de enige die de waterige zang, genietend en vooral enthousiast ondergaat.
Mijn luisterende ik roept en smeekt in stilte om een foto maar ik weet dat ook een groene kikker zijn privacy koestert. Hij zal absoluut niet naakt of in badpak willen poseren voor mij en helaas, dus ook niet voor de lezers. Om het concert niet te verstoren, houd ik mij op het bankje koest en geniet van zijn mooie, wel luide leven dat hij ongetwijfeld, kwakend koestert.
Hopelijk binnenkort zal ik, geknield of gehurkt, tegen al zijn privacy en theatrale regels in, mijn camera richten op het met veel nat omgeven podium waarop hij, de Luciano Kikkarotti van het waterleven, zijn huppende opwachting maakt en dan ben ik er als de kikke… eh… kippen bij om hem digitaal vast te leggen. Voor nu houd ik mij – op mijn bankje – vooral bezig met luisteren, luisteren en luisteren. Naar zijn heerlijk ontspannende kikkeracha…
