Koninginnedag

27 april. Tegenwoordig Koningsdag, indertied, toen ik nog een héél jong menneke was en mijn verstand bijna dagelijks opgevijzeld werd in de 3^e klas van de lagere school aan de Rijksweg in Vilt, de jaarlijkse Koninginnedag die toen gevierd werd op 30 april.

Die bewuste Koninginnedag, werd er op het sportcomplex van de RKVV Vilt een sportdag gehouden, met medewerking en deelneming van alle leerlingen. Iedere klas had een eigen uitdaging en die van de ‘mannen’ van klas 3 was die middag, zaklopen.

Zoals te doen gebruikelijk bij zulk een – ook toen al – inspannende activiteit was het de bedoeling dat je zo snel mogelijk vanaf de start bij de finish moest geraken. Wij, deelnemers, moesten onze onderdanen (benen) hullen in een jutezak en na het startschot dan al huppelend richting finish eh… huppelen, want lopen in zo’n zak kon je niet echt zaklopen noemen, eerder zakhuppelen.

Omdat ik ook deelnam, werd dat dus ook van mij verlangd en dus huppelde ik, na het startschot, heel fanatiek voorwaarts. Totdat mijn huppelen onderbroken werd door een voorwaartse val en ik derhalve kennis maakte met het gekortwiekte gras en de zich daaronder bevindende aarde van het sportcomplex van de RKVV Vilt. Ik worstelde mij in mijn zak weer rechtop en huppelde weer vrolijk (vrolijk?) verder. Tot aan de finish. En niet veel later werden de prijzen bekendgemaakt. Tot mijn – nu nog steeds – stomme verbazing won ik de 2^e prijs in mijn categorie. Een tablet chocolade van toen, in mijn jeugdige ogen, ongekende afmetingen.

Naast de verbazing was ik ook nog trots op mijn prestatie en ik nam mij voor om die prijs te bewaren tot thuis. Om die aan mijn ouders te laten zien en te delen met mijn broertjes en zusjes.

Na de sportieve prestaties wachtte een film op ons in café D’n Turk. De zaal van dat café was al gauw gevuld met heel veel leerlingen en het werd er best wel warm. Waar de film over ging, is gewist uit mijn herinnering, wat ik wel nog weet was dat het een zwartwitfilm was. Ik koesterde de tablet chocolade in mijn handen maar merkte ook dat die lekkernij steeds zachter werd. Goede raad was toen ook al niet duur en om te voorkomen dat de tablet helemaal zou smelten maakte ik de verpakking los en brak een stuk chocolade af en at dit op. Niet veel later nog een stuk en uiteindelijk, niet echt veel later, had ik alleen nog de lege verpakking in mijn handen.

Thuis vertelde ik later die middag dat ik de tweede prijs gewonnen had en dat ik die prijs, genoodzaakt door het smeltproces, had moeten opeten. Of mijn broertjes en zusjes dit geloofden is ook uit mijn geheugen gewist. Maar het was wel zo.

Overigens, ik heb nooit meer een prijs gewonnen tijdens een Koninginnedag. Trouwens ook niet tijdens een latere Koningsdag…