Mijn trein spoedt zich vanuit Utrecht naar Maastricht maar wordt onderweg opeens gehinderd door een langzaamaanactie van een stoptrein die niet echt door wil rijden. Hinderlijk maar, met de onmogelijkheid tot passeren, is het even (even?) niet anders. De reiziger moet er mee leven en vooral mee reizen.
De zon waaiert nog altijd stralen over het Brabantse land. In de coupé wordt gezellig, ongedwongen en vooral veel gekeuveld. Ik vind het nog steeds onvoorstelbaar dat mensen een hele treinreis hun mond zo verbaal kunnen roeren zonder daarbij een kaakbreuk op te lopen.
Orale mishandeling van stiltegenieters, denk ik in stilte.
Peuterreizigers, samen met oma en opa op reis, gillen om het hardst om persoonlijke aandacht. Mijn geest raakt geprikkeld en onbewust wordt een column geboren.
Een trein die ongehinderd koers zet naar Maastricht. Hoeveel van de reizende volwassenen in deze trein zouden op dit moment beseffen dat zij, in alle rust en vrijheid, deze reis kunnen ondernemen? Zonder streng en starend in de loop van een geweer, aangesproken te worden om de noodzakelijke papieren te laten zien. Zonder dreigende taal, uitgesproken door een of andere buitenlandse militair die een uur in de wind uit zijn mond naar Zwiebeln stinkt? Waarschijnlijk eentje…
Een zware koffer dondert om, veroorzaakt een plotse, harde knal. De verbale geluiden verstommen, maar gaan dan ras weer verder. De trein zoekt zich rammelend en schurend een weg door de schijnbaar krullende brij van stalen rails en vindt uiteindelijk een tijdelijke stopplaats in Eindhoven. De stoet in de coupé zet zich in beweging, richting de uitgang. Daarbij niet dwingend en porrend geholpen door een gewapende Soldat uit een vijandelijk land.
Het zijn die gedachten en constateringen die mijn hoofd binnendwarrelen zoals deze rond 4 en 5 mei altijd aanwezig zijn. Net zoals mijn vingers, die deze gedachten in woorden toevertrouwen aan een schermpje dat ik op toetsende wijze en vooral in vrijheid vul.
Vrijheid. Voor mij het uiten van mijn gedachten, in woord en gebaar. Op scherm, op papier. Zonder dat daarbij dreigend en controlerend wordt meegelezen. Vrijheid is voor mij ook: het verbinden van gedachten en gevoelens zonder een wapen tegen mijn hoofd. Vrijheid is vrij zijn, vrij in doen en laten. Met inachtneming van de wetten die ooit op een democratische wijze tot stand zijn gekomen en die niet zijn opgelegd door een narcist, tiran of dictator. Al dan niet getooid met Schnurrbart…
Met deze constatering druk ik mij ontspannen en tevreden in mijn treinse hoekje en heb alle vertrouwen in de machinist dat die mij netjes gaat brengen naar ‘het eindstation van deze trein’, zoals de vredige omroeper het normaliter placht om te roepen…
