Tante

Vorige week zat ik aan een ronde tafel in een klein kroegje aan een grote weg met een aantal wandelkornuiten van ongeveer mijn leeftijd, de een wat ouder, de anderen wat jonger. Maar van dezelfde generatie.
Aan zo’n ronde tafel komen alledaagse, voorbije en hedendaagse nieuwtjes en – zo je wilt – oudtjes ter sprake. Op een gegeven moment kwamen voorbije eh… oudtjes ter sprake. Toen passeerden kinderprogramma’s uit onze jeugd, dus van héél, héél lang geleden. Floris, Kapitein Zeppos, Johan en de Alverman, ja zelfs Thierry la Fronde. Bij iedere naam en/of titel zag ik blikken van herkenning. Ook toen ik de namen Tante Terry en Nonkel Bob liet vallen. Ja, mijn wandelmaten kenden duidelijk hun klassiekers.

Later die middag, op mijn weg huiswaarts, herinnerde ik mij opeens weer een gesprek met mijn moeder, ergens in 2018 (dus ook al indertied).
Ik vertelde haar die avond dat Tante Terry was overleden. De blikken die ze mij toewierp waren gevuld met louter vraagtekens. Die hele – toen al overleden – Tante Terry, zei haar niets, liet zelfs geen zwak lichtje bij haar branden. Ik probeerde het nog met de naam van het programma waar zij, samen met Nonkel Bob en Eekhoorn Kraakje, deel van uitmaakte. Klein klein Kleutertje.
Ik deed nog een poging door haar te vertellen dat wij, kleinere kleinsten, elke woensdagmiddag tussen 15.00 en 17.00 uur naar dat BRT-programma op het toen nog zwart-witte televisiescherm keken. Maar wat ik bij haar zag was alleen die grote berg vraagtekens. Later diezelfde avond vertelde ik een vriendin op leeftijd en ook van mijn mams, hetzelfde verhaal. En ook bij haar zag ik die gevraagtekende blikken.

Toen ik na mijn rit huiswaarts en wat later naast mijn vrouw op de bank ging zitten, vertelde ik haar over de gesprekken die ik met mijn wandelmaten gevoerd had en dus ook over Tante Terry. Zij keek mij aan alsof zij een donderend bombardement op Teheran hoorde.
“Tante wie?”
“Tante Terry, je weet wel van dat toentertijdse kinderprogramma Klein Klein Kleutertje.”
“Tante Terry? Nooit van gehoord. Maar ja, dat kan natuurlijk ook komen omdat ik een héél stuk jonger ben dan jij. Zeker zo’n vijf jaar.”
“Ben ik dan hier in huis dan de enige die Tante Terry gekend heeft?”
“Dat weet ik niet, maar zij zal jou in ieder geval niet gekend hebben.”

Toen heb ik maar niets meer gezegd, beter, gezwegen.