Lieske

Ik las van de week de voorlaatste column van mijn favoriete en jammer genoeg afscheidnemende columnist, Gerard Kessels. Gerard repte in zijn – zoals hij het altijd noemt – stukje over het doen van zijn boodschappen in de supermarkt en al tijdens het lezen van zijn column zweefden mijn gedachten, zoals zo vaak, weer terug naar indertied.

Naar de tijd van de kruidenierswinkel van Lieske. Bovenaan de Geulhemmerberg. De winkel waar ik en vele andere boodschappendoenders indertied, zonder zelfbediening, netjes geholpen werd vanachter de, tijdens mijn peuterlengte en -leeftijd, bijna torenhoge toonbank. Ik gaf dan het met voldoende geld gevulde portemonneetje inclusief het boodschappenlijstje en de grote rotanmand af aan meestal Leonie van Lieske. Leonie las dit briefje en zij nam vervolgens geroutineerd de benodigde artikelen uit de vakken en rekken en deponeerde en rangeerde het eetbare spul vervolgens allemaal netjes in de mand, inclusief het zakje met het ‘snoepje van de week’.

Indertied was het altijd de klant die geholpen werd door echt personeel, in mijn geval dus Leonie en heel soms nog eens Lieske. Kom daar tegenwoordig in de supermarkten nog eens voor. Je moet alles zelf doen. Zoeken, wegen, het liefst zelf scannen en ook nog zelf afrekenen. En dat zelf afrekenen moet je in de supermarkten op verschillende manieren doen. Er is geen standaardafrekening. Bij de ene super doe je dat met behulp van een zelfscanner of als je snel wilt zijn, middels het scannen via je eigen telefoon. Dat de slogan in die supermarkt beter veranderd kan worden van ‘Scan & Go’ in ‘Ergernis & Don’t Go’ zal niet alleen op mij van toepassing zijn. Bij de andere super heb je dan weer de Bonuskaart nodig en is het te hopen, wanneer je dan toch zelf wil scannen, dat er nog een werkende scanner in de scanwand aanwezig is. Want, óf door personeelsgebrek óf door een gebrek aan interesse van het personeel zijn die ondingen steeds vaker niet dan wel aanwezig en ja, er zijn ook nog supermarkten waar je wel nog kunt afrekenen bij de kassa. Alleen wanneer je dan geconfronteerd wordt met een zwaar gerimpelde en gapende caissière die – aan haar rochelende hoest te horen – liever buiten een nicotinestaaf in haar gezicht zou willen steken en waarschijnlijk daardoor totaal ongeïnteresseerd en heel langzaam de artikelen scant, je ook nog met een meewarige blik attendeert dat je het benodigde klantenkaartje niet op de juiste manier voor het voor dat doel bedoelde klantenkaartscanapparaat houdt en vervolgens bijna onverstaanbaar laat weten wat de kosten zijn, dan verlang je (en ik dus ook) terug naar indertied, terug naar de tijd en behulpzaamheid van Leonie van Lieske.

Gerard, de columnist en stukjesschrijver van hierboven is dus niet de enige boodschappendoender die problemen heeft met de huidige systemen en caissières in de super.