Samen met mijn vrouw driftig in de weer in de ondergrondse berging, vallen er opeens losse blaadjes uit een niet goed afgesloten doos. Gebroken witte, zeg maar vergeelde blaadjes met kinderlijk geschreven versjes en dito gekleurde tekeningen. Blaadjes uit een van de poesies van mijn vrouw, zo blijkt na bestudering van de aanhef der versjes.
Geschreven lofdichten van vriendinnetjes op de rechterbladzijden, gelardeerd met geplakte poesieplaatjes op de linkerbladzijden. Plaatjes die gaande de heel lange tijd hun glitter en vooral hun zelfplakzaamheid duidelijk hebben verloren, nu ze als een losbladige editie van wat ooit een poesie was, in de opbergdoos én op de grond liggen.
Vaag kan ik me nog herinneren dat ook ik in mijn jeugd, dus al héél lang geleden, in van die alba amoricum (mooie naam, hè, voor zo’n poesies) gedichtjes en versjes geschreven heb. In de albums van mijn zussen en in die van de klasgenootjes der vrouwelijke kunne in de eh… klas. Ik kan me namelijk niet herinneren dat er broers of vrienden waren die ook zo’n poesie hadden.
Terwijl ik probeer de blaadjes ietwat te ordenen, vraag ik me af of deze poesies nog bestaan. Ik ben inmiddels wel bekend met de huidige vriendenboekjes, van meisjes én van jongens, maar die zijn toch anders dan die poesiealbums van vroeger. Of… en dat kan natuurlijk ook, is het vriendenboekje van nu de moderne versie van de poesie van toen?
Dan lijkt me de poesie van toen toch leuker en ook veel onschuldiger. De versjes en ontboezemingen indertied waren vooral oppervlakkig en ze gaven minder of totaal geen inkijk in het privéleven of de privacy van de jonge eigenaar of jeugdige eigenaresse van het boekje. Zeker wanneer je let op de voorgedrukte(!) vragen die gesteld worden in het huidige vriendenboekje, de dus waarschijnlijke, moderne poesieversie.
En terwijl ik voorzichtig de blaadjes inclusief plaatjes terugleg in de doos en die doos goed sluit, hoop ik vooral dat er niet een nog modernere, dus digitale versie van het vriendenboek opgang gaat maken. Er zijn tegenwoordig al zoveel gegevens openbaar, daar horen de gegevens van de jeugd echt niet bij, of is dat al wel het geval? Ai…
3 reacties op “Poesie”
Nostalgie, ik heb mijn eigen poëzie album ook nog. Gekocht bij Hartmans van Oppen.
Beste Edmond.
Iedere week is het weer even genieten van je schrijf talent. Je schrijft nog altijd
als indertied bij ’t veerde
Bedankt Lambert
Wij hebben in 1993 speelkaarten gekocht bij Hartmans-vanOppen toen we in Sibbe op vakantie waren en die zijn alleen in de vakantie s gebruikt en daar kaarten we nog mee alleen in de vakantie