De boekenrek opruimend kom ik ze weer tegen. De grote gele map met het door mijn rechterhand en dankzij een rode viltstift vervaardigde opschrift ‘diploma’s’. En wanneer ik de map open, keren mijn gedachten weer terug naar indertied. Het is niet anders en gelukkig voor mij weer een onderwerp waarover ik iets weet te schrijven. Want in die map vind ik – na voorzichtig voelen, want de inhoud is, net als ik, al best wel, zeg maar, héél oud – diverse documenten. Gelukkig, de documenten zijn niet van perkament.
Wat ik zoal aantref? Een praktijkdiploma machineschrijven, een mavodiploma, een P-diploma, een hele rits automatiseringscertificaten, nog meer ritsen getuigschriften die getuigen van deelname aan weer andere automatiseringscursussen. Eerlijk gezegd en geschreven wist ik niet meer dat ik in mijn jongere jaren zoveel van die enge cursussen gevolgd heb.
Een laatste vel redelijk dik en ruwig papier/karton voel ik in de map. Toch iets van perkament? Het blad is opgevouwen. Met en tussen wijsvinger en duim trek ik het papier uiterst voorzichtig uit de map en leg het, bijna plechtig, voor mij op het bureau. Ik overweeg heel even om zachte stoffen handschoentjes aan te trekken, maar aan de nog aanwezige stevigheid van het papier/karton te voelen is dat nu nog niet nodig. Ik vouw het blad open en… een kleurig getuigschrift voor goed gedrag en vlijt, aan mij uitgereikt op 24 juni 1967, bedekt een best wel groot deel van het bureau.
Wauw, zo te zien en te lezen ben ik vroeger best wel een braaf en vlijtig menneke op de Maastrichtse lagere school geweest. Of was het indertied vaste prik om iedere scholier op die lagere school (St. Jozefschool) zo’n getuigschrift te overhandigen bij het achterlaten van de lagere schooltijd?
Uiteraard dwalen mijn gedachten subiet af naar die Maastrichtse tijd. In de Wycker Grachtstraat in Wyck, waar ik de laatste twee jaar van mijn basisopleiding heb gevolgd. Maar daarover meer in een volgende column.
Ik maak een foto van het bewijsstuk van ‘braaf & vlijtig’ en schuif vervolgens het getuigschrift weer voorzichtig terug in de gele map, samen met de andere documenten en plaats de map veiligheidshalve tussen twee stevige dikke, historische boeken. Historie moet gekoesterd worden, ook de mijne. Toch?
