Schoolherinnering (1)

Na het ontdekken van het getuigschrift voor goed gedrag en vlijt keerden – zoals ik al in de vorige column schreef – mijn gedachten weer terug naar mijn lagere schooltijd in het Maastrichtse. Mijn ouders vonden dat ik slimmer zou worden wanneer ik mijn lagere schooltijd vanaf de vijfde klas in Maastricht zou vervolgen. Of dat ook het geval is laat ik aan anderen over…

In ieder geval, na de zomervakantie van 1965, vervolgde ik dus mijn basiseducatie in de Sint Jozefschool in de Wycker Grachtstraat in Maastricht. Van maandag tot en met vrijdag ging ik met de bus, later zelfs met een aparte schoolbus van ‘De Valk’ naar Maastricht. Stipt om 07.40 uur vertrok de bus vanaf de kerk. Stipt om 16.10 uur vertrok de bus vanaf de sjtasie weer richting Berg. Dat was dan altijd hollen vanaf de school naar de sjtasie want de school ging om 16.00 uur uit en 10 minuten waren ook toen toch maar 600 seconden. En die waren zo voorbij. Dus, rennen…

Maar op die Sint Jozefschool vermaakte ik mij, als klein en vooral fanatiek sportmenneke, opperbest. Tijdens het ochtendspeelkwartier voetbalden wij tussen de geparkeerde auto’s in de Wycker Grachtstraat nadat wij aan het begin en einde van die straat een groot hek met een, voor auto’s bestemd, inrijverbodsbord hadden geplaatst. Er werd vervolgens om iedere bal gestreden en gelukkig konden de geparkeerde auto’s in die straat toen nog een stootje en een hard geschoten bal verdragen. Soms verdween de bal onder zo’n verdraagzame auto en dan was het zaak om die geklemde bal weer onder die auto vandaan te halen. Dat er menige broek daardoor bevlekt raakte, ach… dat was een zorg voor later, lees: een zorg voor mama.

Tussen de middag togen wij vanaf de school, netjes in de rij, twee aan twee, richting de ‘Griend’ om aldaar een flink balletje te trappen. Op twee hoopjes gegooide jassen aan de ene kant – aan de andere kant stonden twee stevige, ijzeren paaltjes – vormden samen de twee doelen. En hup, voetballen maar. Bijna op leven en dood, nou ja… soms. Want het was steeds klas 5A tegen 5B, een jaar later, uiteraard en logisch, klas 6A tegen 6B en indertied was de voetbalrivaliteit tussen die klassen enorm. Dat er af en toe vergeten werd om met de voeten te ballen en de gebalde vuisten het overnamen, ach, het hoorde gewoon bij het groter en ouder worden. De bloedneuzen trouwens ook.

En dan was er ook nog een sportieve, uiterst natte activiteit op vrijdagmorgen. Eentje waar ik indertied en nu nog steeds, een bloedhekel aan had en heb. Maar daarover meer… Volgende week.