Sjaakske

Ik heb een oppashond die heel goed luistert naar zijn roepnaam ‘Sam’. Sam is een brave labrador, gehuld in een pracht van een zwarte vacht. Sam is een geruisloze hond, hij blaft namelijk nooit of slechts heel, heel sporadisch. Dat realiseer ik mij wanneer ik met hem aan de wandel ben en hij opeens wél blaft. Eén keer “woef”. Ik schrik en hij ook, misschien nog wel heftiger dan ik. Schichtig kijkt hij om zich heen, ziet geen andere hond en beseft dan pas, denk ik, dat hij het was die blafte. Maar die blaf doet mij subiet terugkeren naar mijn jongste jaren, nog geen tien jaren oud. Toen er wel iemand blafte, zelfs op verzoek.

Ik liep indertied, met mijn papa op een zondagmiddag over de Langen Akker richting het voetbalterrein. Vanuit de verte kwam een in zwart gehulde persoon ons tegemoet. Naast hem een zwart-wit hondje. “Kijk,” zei papa, “daar komt Sjaakske Bletsj.”
Ik: “Wie?”
Papa: “Sjaakske Bletsj.”
“Rare naam. Waarom heet hij zo?”
“Hij heet niet zo, maar de mensen noemen hem zo.”
“Waarom?”
“Omdat hij kan blaffen als een hond.”
“Maar hij blaft toch niet.”
“Wacht maar even. Als hij wat dichterbij is, vraag je aan hem of hij wil blaffen.”
“Mag ik dat nu al vragen?”
“Nog even wachten. Wachten … ja nu!”
“Wat moet ik dan vragen?”
“Zeg maar gewoon: ‘Sjaakske, bletsj ‘ns.’ Doe maar.”
“Eh… Sjaakske, bletsj ‘ns.”
Sjaakske: “Wew, wew, wew.”
“Pap, hij blaft!”
“Zei ik toch.”

Sjaakske liep lachend langs ons, zijn hond volgde. Later heb ik – wanneer ik Sjaakske met zijn hondje tegenkwam – nog vaak gevraagd of hij wilde bletsje. En dat deed hij dan, “wew-wew-wew.”

Langzaam terugkerend naar het heden herinner ik mij ook dat Sjaakske regelmatig de kerk bezocht en hij devoot vooraan in de kerk zat terwijl zijn hondje trouw wachtend achter in de kerk bleef zitten. Zónder te blaffen…

Eigenlijk, héél eigenlijk zou een standbeeld van Sjaakske (met hondje), indertied toch een echte, misschien wel de eerste dorpsfiguur, niet misstaan, ergens in Berg en Terblijt…