Contant

Ik wandel naar de gele geldmaat om wat contante pecunia te pinnen, want soms is contant geld toch nog wel handig. Het pasje in de gleuf en geroutineerd druk ik op de noodzakelijke knop en knopjes, kies de juiste knop voor het gewilde bedrag en wanneer ik het geld uit de gleuf neem en – met medeneming van mijn pasje – de thuiswandeling aanvaard, keer ik, ook al wil ik het niet echt, weer terug naar indertied.

Terug naar zo’n veertig jaar geleden, schat ik. Toen ik voor de eerste keer, buiten het Heerlense hoofdpostkantoor, geld uit de muur ging ‘tappen’. Binnen kon dat ook, maar dan stond je, zeker in de middagpauze, in een ellenlange rij voor het loket. Mét een ingevulde cheque en het pasje. Buiten kon ik dat geld pinnen zónder cheque en zeker in het begin, stonden maar vier, hooguit vijf personen voor je. Nadeel was wel dat je dan, wanneer het regende, nat werd. Want toen was er nog geen klantvriendelijke overkapping. En of het een nadeel was, dat weet ik niet, maar je stond buiten feitelijk te kijk, in een soort van openbare etalage. In die rij leek je wel een wachtende bedelaar. Meewarige blikken en domme opmerkingen van voorbijgangers vielen je ongewild ten deel. Ook mij. Maar kijkend naar die voorbijlopende meewarigheid en ongewild luisterend naar de soms best wel flauwe opmerkingen, dacht ik dat hun wachtrijtijd ook ooit zou komen, want dat geld uit de muur halen was toch een soort van vooruitgang.

Een ander nadeel was het feit dat die flappentap niet altijd deed wat de geldbehoevende burger wenste. Dan weigerde die automaat gewoon alle dienst en moest je alsnog naar binnen. Achteraan aansluiten in de lange rij. Soms nat en soms… wanneer je eindelijk aan de beurt was, beseffend dat je geen cheque bij je had. Dus geen contant geld en erger… de middagpauze was voorbij, of in ieder geval bijna. Dan was het hollen om tijdig weer op kantoor te geraken. Zonder bruèdsje kiès of sjink, want onder andere daarvoor had je indertied dat contante geld hard nodig.