Daar zit ik dan. Nog steeds aan de keukentafel. Die reusachtige en naar indertied ruikende krant uit 1980 voor mij, als een tafelkleed gespreid op diezelfde tafel. Denkend aan indertied, toen ik als klein tienermenneke ook al die krant las. Eerst op mijn knieën zittend op een keukenstoel, toen ik weer wat groter gegroeid was, zittend op die stoel. Maar ook toen besloeg die krant al een groot deel van de tafel. En ik had niet het alleenrecht op die tafel. Dus verbande ik mijzelf naar de zitbank in de woonkamer. Zittend op die bank, de krant met moeite voor mij en omhoog houdend en ook nog proberen te lezen. Na enkele pogingen vond ik de oplossing door de krant op het zitgedeelte te leggen, zelf schuin zittend op de bank zo lezend en na iedere gelezen bladzijde die tegen de rugleuning leggend. De zijde aan de rugleuning bevatte meestal de advertenties en waar ik toen al – en dus nu nog steeds – een gruwelijke hekel aan heb. Aan advertenties en reclamemakerij. Daarom dat ik zo weinig mogelijk – liefst niet – naar commerciële televisiezenders kijk. Maar terug naar die krant. De krant op die manier lezend heb ik volgehouden totdat het tabbloidformaat uiteindelijk en gelukkig zijn intrede deed. Toen werd het lezen van de krant steeds draaglijker maar het dragen van een leesbril noodzakelijk, want kleinere letters.
En toch miste ik, na de intrede van het tabloidformaat, die grote krant nog wel node. Zeker wanneer een of meerdere vliegen mij tijdens het lezen aan het bemieren waren. Met die grote krant had je vaak twee vliegen in een klap. Met die kleinere krant opeens twee of meer klappen maar geen vlieg.
Maar gelukkig bestaan er vliegenmeppers en lees ik tegenwoordig alleen nog maar digitale kranten. Dat scheelt ook heel wat ruimte in de oudpapierbak.
