Scheren

Ik sta voor de badkamerspiegel. Mijn spiegelbeeld kijkt mij vorsend aan. Helemaal bezet met scheerschuim lijkt het gezicht van mijn spiegelbeeld op een kerstman. Een best wel oude kerstman, gelet op de vele rimpels. Terwijl ik het scheermesje in het schuim zet en voorzichtig, vooral voorzichtig, het mesje door het schuim over mijn huid trek, duiken mijn gedachten weer eens terug in de krochten onder mijn kaal te scheren schedeldak. Toen mijn baardgroei zichtbaar werd op mijn melkmuil. Dunne haartjes onder mijn neus, ietsjes donkere nestharen op mijn kin en langs de oren. De wangen bleven nog een tijdje maagdelijk glad. Met dank aan mijn pap, mocht ik onder het toeziend oog van diezelfde glimlachende pap, mijn eerste voorzichtige halen doen tussen neus en lippen en over mijn kin.

Lauw water, een scheerstick van de Vergulde Hand en een merkloze harige kwast (geen gekke) waren de uitgrediënten die ervoor zorgden dat mijn gezicht onder schuim bedolven werd. Als bescherming tegen een eerste eventuele gezichtsmishandeling met een heus Gillette scheermesje. Voorzichtige halen omhoog, mijn gezicht in of uit de plooi houdend met de vingers van de hand die niet het scheerapparaatje met vlijmscherp mesje vasthield.

Nog geen tien tellen later was het klusje geklaard. Ik slaakte een zucht van verlichting en papa controleerde goedkeurend mijn gedane werkzaamheden. Controle van de handdoek leerde mij dat het geen bloedbad geworden was.

In het huidige nu heb ik ruim meer tijd nodig dan de tien tellen van indertied. Want schedel, een aangezicht met vooral grijze baardharen en een op een kalkoenennek lijkende hals leveren inmiddels meer scheerminuten op dan toen, bij mijn eerste scheerbeurt. Alweer lang, heel lang geleden.

En diezelfde scheerminuten gelden ook voor mijn spiegelbeeld. Voor alle duidelijkheid…