Fruit

Mijn vrouw zit zwijgend te lezen. Met grote regelmaat beweegt haar rechterhand bijna automatisch naar een mandje. Een mandje kersen, Kordia’s. Gisteren gescoord door mij in een fruitautomaat in Vilt. Haar vingers graaien voorzichtig in het mandje, niet veel later verschijnt de hand met daarin een donkere kers met staartje en zweeft die hand naar haar mond om aldaar de kers te droppen en na kaalzuiging het pitje én het staartje in een klein bakje te laten landen. En dat allemaal zonder haar ogen van haar boek af te wenden.

En wat gebeurt er dan? Ja, dan verdwijnt haar hand opnieuw in het mandje maar… mijn gedachten verdwijnen acuut naar vroeger, naar indertied, toen – volgens mij – de Kordiasoort nog niet bestond. Toen bestonden en hingen er, volgens mijn herinnering, alleen keersje aan de bomen. Zeute keersje zonder naam, aan de hoge boom direct achter onze tuin in de wei van Broersj. En verder had je nog zoer keersje die ik vond – en na één keer proeven, nooit meer gegeten heb – op de Vilterhei. En dan waren er nog de roodgele vleisjkeersje. Lekker hard en heerlijk. Meer soorten had je, volgens mij, indertied, ergens in de vroege jaren 60 van de vorige eeuw, niet.

Die vroege jaren 60, makkelijke jaren dus. Wat kersen betrof, zoet, zuur en vlees. En eigenlijk wat alle fruit betrof.
Sjnièappele, sjtereppelkes, gouwe lieskes.
Hel en zachte père.
Greun en blauw proeme.
Dan had je het toen ook wel gehad. Wat ik me ook herinner? Dat fruit smaakte indertied ook prima. Zonder moeilijke namen. En het leuke bij de kersen was dat wanneer er twee staartjes met aan elk uiteinde een kers aan elkaar vastzaten, je die staartjes met kersen over je oor kon leggen. Dan had je oorbellen.

Ik moet glimlachen wanneer ik aan die tijd terugdenk, maar het lachen vergaat me wanneer ik het mandje voorzichtig naar mij toe trek. Leeg…