Banken. Ze lenen zich niet alleen om op te zitten, om even uit te rusten of te genieten van de omgeving. Neen, ze nodigen ook uit tot een praatje, mits er een praatgenoot ook op de bank plaatsneemt. En nodigt ook uit tot terugkijken, terugdenken, naar indertied. Dus was het een geval van toeval dat ik, gezeten op een bankje nabij dat hele hoge gebouw met toren aan de Riekswèèg, aangesproken werd door een terugkijker en dito prater? Ik denk het niet.
Het was alsof het zo moest zijn. De bank, de kerk en dat praatje. Over indertied. Toen de kermisprocessie nog volle straten trok, de straten nog volledig versierd werden en bovenal, honderden deelnemers.
Dat kermisprocessiebeeld van indertied is mijn bank- en tijdelijke gesprekspartner, zo blijkt, nog altijd bijgebleven. En zeker ook het nogal troebele beeld, dat hij ooit, na een eerste van verschillende kermisnachtjes, dat van de zaterdag op de zondag, op kermiszondag al om 06.00 uur – des ochtends! – uit de veren geroepen werd door vrouwlief omdat de straat versierd moest worden, want de processie zou die kermiszondag de straat aandoen. En dat hem, nog razelend van de eerder genoten spiritualiën, een grote voeshamer in de handen gedrukt werd waarmee hij de vlaggenpaaltjes in de grond moest hameren. Die zware hamer op zich was niet het probleem, wel het feit dat de straatgenoot die het vlaggenpaaltje vasthield, zijn handen direct onder de top van dat paaltje hield om het paaltje recht te houden, zonder daarbij rekening te houden met de razelende toestand waarin hij, de voeshamerhanteerder, verkeerde en de ook best wel wazige blik waarmee diezelfde hanteerder, naar de top van het paaltje keek.
Wanneer hij weer opstaat om verder te wandelen, merk ik dat hij er nog steeds beduusd van is dat hij de indertiedse vlaggenpaaltjesvasthouder, de hele, lange straat lang, niet op zijn handen of vingers geslagen heeft…
Één reactie op “Bankontmoeting (2)”
Zoals altijd geweldig Edmond.