Op een eenzaam bankje, ver van de bewoonde wereld, ga ik – voor een rustmoment tijdens een mijner wandelingen – even lekker zitten. Vogels twinkelen en twierelen in de haag achter mij en ik luister genietend, met gesloten ogen.
Die heerlijke rust, wordt plotseling verstoord door de stem van een oude bekende, net als ik, op leeftijd. Of hij naast mij mag komen zitten? Tjah, wie ben ik om hem dat te verbieden? En wat gebeurt? Een gesprek volgt. Een gesprek over indertied, toen wij samen deel uitmaakten van het illustere vierde elftal van de VV Berg ’28.
’t Veerde, in de volksmond. En al gauw komen we te praten over die ene speciale, die multifunctionele voorhoedespeler. Linksbuiten, spits, rechtsbuiten. linksbinnen, midvoor of rechtsbinnen als het moest. Maar nooit geposteerd in de achterhoede. Eigenlijk het liefst nog vóór onze eigen voorhoede, zodat hij maar geen gevaar in de eigen achterhoede zou stichten.
We zien hem allebei weer dartelen, dribbelen en huppelen over het veld, links, rechts, voor, achter, neen vooral voor ons. Hij liep en rende feitelijk altijd daar waar onze tactiek hem niet verwachtte. En zijn teamgenoten hem ook niet…
Hij, onze rocker, bluesfanaat. steevast aan komen brommend op zijn Zündapp, steevast net op tijd, om half elf bij de vertrekplaats nabij de telefooncel aan de Geulhemmerweg of om half twaalf bij de thuiswedstrijden op de Wippertse Heide.
Die ongekamde, steeds dunner wordende haardos, zijn bijna altijd aanwezige sjekkie en altijd die lach, die aanstekelijke lach die hij deelde met die andere legende, zijn lengtegenoot.
We zien hem opnieuw juichen toen hij zijn eerste – en naar later bleek, ook enige – doelpunt voor ’t Veerde scoorde. Vanaf de linkerpunt van het strafschopgebied, subtiel buitenkantje rechts (zijn specialiteit) onder de vergeefs schuivende keeper van Bunde 5 door. De bal net binnen de palen, net over de doellijn. Mijn bankgenoot en ik zijn het erover eens dat we zeker tien minuten nodig hebben gehad om hem toen te vangen, zo gek was hij door het dolle.
En ja, na de wedstrijd uiteraard – heel ludiek – handtekeningen uitdelen. Ik weet dat hij in 2018 jammer genoeg zijn leven verloor bij een ernstig verkeersongeluk. Dat wist mijn verraste gesprekspartner dan weer niet.
We vallen allebei stil en zien hem weer rennen, slingeren, dribbelen, passeren (passeren?) en na de wedstrijd… zijn sjekkie rollen.
