En opeens was ze er niet meer. De jaarlijkse Rozenprinses of Bloemenkoningin. Het was voorheen steeds een van de belangrijkste onderwerpen in de straten van Berg en Terblijt, zo vlak voor carnaval. Lang geleden alweer en behorend tot wat we tegenwoordig indertied noemen. Jonge dames die rozen verkochten tijdens een bonte en vooral gezellige avond. En – wat ik begreep – zij die de meeste rozen of bloemen verkocht, werd de nieuwe Rozenprinses.
Maar opeens was ze er niet meer. De reden heb ik eigenlijk nooit begrepen. Waren er geen kandidaten meer? Was het concept achterhaald? Niet meer van die tijd? Was er geen zaal meer beschikbaar? Was het Rozencomité opgedoekt? Bestond er een Rozencomité? Ik weet het niet.
Wat ik wel (nog) weet is, dat, toen mij ter ore kwam, dat er geen Rozenprinses uitgeroepen of benoemd zou worden, bij mij vlak voor carnaval indertied een onderwerp voor de optocht in de schoot geworpen werd. Want een optocht zonder Rozenprinses was een onvolledige optocht, een porseleinkast zonder porselein. In mijn indertiedse carnavalsbeleving. Dus ging ik op zoek naar een Rozenprinses. Een gloednieuwe.
Met dank aan een mijner zussen was die al gauw gevonden. En met nog veel meer dank aan een toen aanstaande zwager werd er een prinsessenwagen opgetuigd. En mijn moeder zorgde, al bloemschikkend, voor een fleurige bloemenstruis. Alleen de chauffeur van de bloemenwagen moest nog in het juiste pak gehesen worden en dat lukte mij ook, wonderwel. Met dank aan een oud-prins, die mij belangeloos, hoewel belangeloos, het kostte mij vijf pilsjes, zijn prinsenpak ter beschikking stelde. Nog gauw een eigen ontwerpscepter en zie… de zaterdag voor de optocht waren de kersverse prinses, de wagen en ik er al klaar voor. Bijna klaar, want de prinses was verbaal niet goed onderlegd, zeg maar sprakeloos en dus moest er een cassettebandje ingesproken worden. En omdat ik geen meisjesstem vond die genegen was om het bandje in te spreken of in te roepen, kweet ik mijzelf met een, voor die gelegenheid, hoog stemmetje van die taak.
Het totaalplaatje leverde op de zondag een, vind ik nog steeds, aardige foto op. Prinses Roos en haar prinsachtige trekezel in vol ornaat. Of ik succes had met mijn rozenprinsessig idee? Daar laat mijn herinnering mij danig in de steek.
Maar het laat onverlet dat een echte Rozenprinses nog steeds node gemist wordt. Misschien een idee voor een volgend jaar? Zij die de schoen (of het muiltje) past, trekke hem/het aan.
Foto: (c) Frans Hendriks – 1981
