Lekker onderuitgezakt geniet ik de zon en de omgeving. Luister naar de prachtige serenades die de gevleugelde verendragers – zittend op de takken rondom en boven mij – ten gehore brengen. Een wandelaar besluit tot een bankstop. Ik schuif een bats op. Nog vóórdat ik ook maar iets kan zeggen, start hij zijn monoloog: “Eh… ik heb jouw column van een tijdje terug gelezen en daar wil ik graag op reageren. Of eigenlijk niet op die column, maar op dat wonderelftal van toen, waarvan ook ik deel uitmaakte. Dat wonderelftal, tegenwoordig noemen ze dat een dreamteam, van toen, uit 1967-1968. Je moet weten dat dat elftal zijn tijd ver vooruit was. Toen de wijsheden van Johan Cruijff nog in de kindervoetbalschoenen stonden, toen speelde ik in dat elftal. Dat C-elftal van toen, jij zou zeggen van indertied, had in de voorhoede een linksbuiten, een linksbinnen, een centervoor, een rechtsbinnen en een rechtsbuiten. Een rechtshalf en een linkshalf en in de achterste linie een linksback, een rechtsback en daartussen, de slingerback en als sluitpost de kieper. Tegenwoordig zou men dat een revolutionaire speelstijl noemen, dit 3-2-5 systeem. En dat dat aanvallend systeem dus werkte, tonen en bewijzen nog steeds die cijfers. 109 doelpunten voor, slechts 7 tegen. En daarna hebben we dat ook nog bewezen door na de competitie het altijd sterk bezette RKVVL-toernooi te winnen. We versloegen in de finale de C van MVV met 3-2. Dus dat zegt veel over de kwaliteiten van die Berg C van toen. Johan zal – denk ik – zijn citaat: ‘Als je één goal meer maakt dan de ander, dan win je’ ontleent hebben aan de stelling van onze C: ‘Als je veel doelpunten meer maakt dan je tegenstander, win je duidelijker.’ Ik denk dat bondscoach Ronald met ons systeem van toen zijn voordeel bij het Europees kampioenschap zal kunnen doen. Want, hoe je het ook wendt of keert, als je vier verdedigers hebt tegenover vijf aanvallers, dan loopt er altijd een aanvaller vrij.”
Mijn oren toeteren na deze monologe vloedgolf maar kan het – na enig nadenken –niet laten: “Maar waarom hebben jullie dan dat C-toernooi van Meerssen indertied niet gewonnen?”
Hij: “Dat had twee andere oorzaken, een handsbal en een terugspeelbal. En daar heb je een tijdje terug al genoeg over geschreven.”
“Ja, dat klopt. Die column over dat indertiedse dreamteam… Of is het voor die oorzakelijke speler nu een indertieds traumateam?”
