Zittend aan mijn bureau neem ik haar ter hand. Tot mijn verbazing ter linkerhand. En gelijk dwalen zij weer af, mijn gedachten, naar indertied, toen ik haar ontving en gelijk liet werken. En nu, na dik 55 jaren hebben wij nog steeds een meer dan hechte band.
Zij reisde met mij mee. Vanaf mijn eerste werkplek in Maastricht naar een witmarmeren gebouw in Heerlen en vervolgens via Sittard, Heerlen en Maastricht, niet per se in die volgorde maar wel in mijn rugzak of fietstas. Mijn onafscheidelijk vriendinnetje. Scherp vanuit de heupen, hechtend haar smalle ijzeren verbandjes.
Toen belandden wij weer in Maastricht. In een groot, wit gebouw met lichtblauwe statige torenkroon. Achter de spuitende vijver bij de grote rotonde. Zij volgde mij op de voet, terwijl ik haar steeds opnieuw bij, beter, in de hand nam. Ze ging uiteindelijk zelfs mee in de trein, soms 1e, heel vaak 2e klas. Want goedkoper. Voor de baas.
Daarna werkten wij hechtend samen aan een straat die men heel duur avenue noemde. En daar werden de, in ieder geval betalende, werkzaamheden vanwege een definitieve vorm van pensionering, onderbroken. Onvrijwillig ging zij mee in de doos met persoonlijke spullen en via België en Vilt staat zij vandaag weer klaar om mij van dienst te zijn bij het bijeenbrengen en vooral bijeenhouden van een 13-tal bladzijden die na hechting een uitgebreid verslag gaan vormen.
Ik keer terug naar het vandaagse nu en neem haar ter hand en weer valt mij op dat ik, als rechtshandige schrijver, haar in mijn linkerhand neem. Ik schuif de 13 velletjes tussen haar geopende, roestige mond. Zij zet haar tanden, na enige druk van mijn hand en gelijk Dracula, in de punt van de papieren en zij hecht er veel waarde aan dat de verbinding tot stand wordt gebracht en gehouden.
Voldaan opent zij, met een discreet klikje, weer haar mond en ik plaats haar terug naast de plakbandrol maar ver verwijderd van haar glimmende vijand. De vijand die haar werk soms eh… tenietdoet, wanneer er kopieën of zoiets gemaakt moeten worden. Dan worden de vellen papier door haar vijand onthecht om daarna, weer samengebracht te worden. Linksboven in het hoekje…
Ik kijk haar aan, zij kijkt terug. Zij toont zich van alle kanten. Grijs, roestig maar taaier dan de taaiste taaitaaipop. Haar tanden, die zij moeiteloos inzet, hechter dan de sterkste paperclip. Haar buik, primitief getatoeëerd met mijn initialen, door mij op de eerste dag dat ik haar in mijn handen nam om haar nooit meer te laten gaan. Indertied op die voor mij nog altijd gedenkwaardige 1 juli 1971.
Samen gingen wij een spannende weg die nog steeds niet beëindigd is. Zij doet nog steeds haar hechtende werk, houdt papieren samen. Mijn nietmachine, grijs, kaal maar niet versleten. Samen maakten wij van alles mee. Hecht was onze band, soms tot in de top van mijn rechterduim zette zij ooit haar tanden. Nu nog altijd een pijnlijk herinnerding. Maar zij is en blijft mijn (h)echt vergeetmijnietmachientje…
Één reactie op “Hecht”
Een (h)echte vriendin voor het leven!