De regen valt weer eens met containers uit de wolken. Gelukkig sta ik droog, onder de overkapping. Naast mij een eveneens schuilend persoon. Ik ken hem als Louis. Bijna voluit, Louis de B. Roemrucht in zijn jonge jaren. En terwijl de druppels op het dak van de overkapping tikken en tokken begint hij opeens spontaan te vertellen. Over een voorval, dik vijftig jaar geleden. Over een dropping, die geen dropping werd vanwege een teveel aan veel teveel sneeuw op de droppingavond. De dropping werd daarom in de avondlijke uren alsnog omgezet in een speurtocht.
De deelnemers moesten vanuit Berg zo snel mogelijk richting Cadier en Keer wandelen, speuren, doen. Dat doen was o.a. een maïskolf zoeken en in het bezit komen van een stuk klimop. De klimop was niet zo moeilijk te vinden en uiteindelijk de maïskolf ook niet, want die lag bij Louis de B. thuis in een mand. Dus aan die doe-opdrachten was al snel voldaan.
Maar gaande hun doe-opdrachten ontstond het idee om een zwager op te roepen die de onderhavige speurgroep in zijn auto naar Cadier en Keer zou willen brengen. Dus dook men een klein kroegje tegenover de kerk binnen, werd de zwager gebeld en gewacht op de komst van de zwager en zijn auto. Die arriveerde uiteindelijk en al slippend en glijdend verplaatste de zwager de speurgroep via Heer naar Keer. Daar werd de auto tijdelijk uit het zicht van de controlepost bij het gemeentehuis geparkeerd en werd een benodigde controlestempel inclusief een vragenlijst opgehaald. Daarna ging het weer rijdend terug naar Berg, naar dat kroegje en aan het buffet werden de meegekregen vragen opgelost.
Om het allemaal zo realistisch mogelijk te laten uitzien vertrok het groepje daarna al lopend vanuit het kroegje naar de Kleinstraat waar de groepsleden zich uitgebreid in een met een dikke sneeuwlaag bedekte voortuin wentelden. Het leek allemaal net echt. En om het helemaal op een echte inspanning te laten lijken, renden zij op hoge snelheid het stukje Geulhemmerweg omlaag om luid en uitgebreid hijgend bij Lambergies binnen te strompelen.
Consternatie alom! Want het groepje was wel héél, héél erg snel terug. Wantrouwen klonk al snel door in de stemmen van de organisatoren en dat wakkerde alleen maar verder aan toen de volgende groep meer dan een half uur later arriveerde, om over de andere groepen maar niet meer in tijd te spreken.
Maar ja. Hoewel het wantrouwen overheerste viel uiteindelijk niets aan te merken en/of af te dingen aan de prestatie van deze snelle groep en werd de erwtensoep net zo warm gegeten als hij werd opgediend en viel de 1ste prijs de groep ten deel. Een heuse namaakgouden medaille.
Als bewijs toont Louis de B. bijna stiekem de toen gewonnen prijs en ja, ik mag die als bewijsstuk bij deze column voegen. Op mijn vraag waarom hij dit verhaal nu pas vertelt, kijkt Louis omzichtig om zich heen en fluistert dan met een hand voor zijn mond: “Door de omerta.”
