Drie sportieve sporters komen in gezwinde pas door de straat. Gehuld in t-shirt en korte sportbroek. Ik krijg het – bij de huidige vriestemperaturen – spontaan koud en tevens een soort van déja vu. Terug naar vele tientallen jaren geleden. Terug naar indertied. Toen een kameraad mij zo gek kreeg om samen met hem in de Berg en Terblijtse carnavalsoptocht mee te lopen. Dat meelopen was niet het gekke, neen, meelopen in heuse zwemkledij, dát was het gekke. Een optocht die door de straten trok bij minus 5 graden, Celsius hè. Met andere, misschien duidelijkere woorden, het vroor!!
We gingen in de optocht sjampen op de toenmalige gemeenteraad. Een raad die met 8 tegen 3 stemmen het besluit had genomen om een heus zwembad te laten aanleggen in Berg. Maar de drie tegenstemmers hebben het indertied zover weten te krijgen dat die aanleg niet doorging. Dus daar gingen wij op sjampen. Met zelf ontworpen zwemdiploma’s en de slogans ‘Drie is miè es ach’ en ‘Wè gère wilt zjwumme, mót neet op Nico sjtumme”.
Vooraf smeerden wij ons hele lijf heel dik in met Midalgan. Een t-shirt vonden wij wel noodzakelijk maar geen lange broek of panty’s. Neen, het moest ‘gewoon’ sportief en in een zwembroek dus inclusief blote benen. En ja, sportschoenen aan de voeten, dat liep wel zo makkelijk.
Enfin, we lieten ons middels een auto afzetten bij een klein cafeetje tegenover de kerk en dronken ons daar, aan het buffet, warm. Hij met enkele flessen sherry, ik met grote glazen pils. En – tijdens het warm drinken – nogmaals onze lijven zoveel mogelijk isolerend met handenvol Midalgan. Onze huid kleurde rood, vuurrood.
Toen was het tijd om naar het startpunt in Terblijt te wandelen. De badmutsen gingen op het hoofd, de zwemvliezen om het middel en de duikbril op de neus. En verhip(s), toen we het café verlieten voelde het helemaal niet koud aan. En ook tijdens de optocht hielden wij het verbazingwekkend warm. De toeschouwers, gehuld in dikke winterkleding, stonden ons rillend, de handen héél diep in de zakken en met betraande, nog net niet bevroren kijkers, hoofdschuddend aan te kijken. Maar wij hielden vol. Tot ver na het einde van de optocht, tot aan het buffet. Daar verwarmden wij onze lijven opnieuw, met sloten sherry en glazen bier.
Dat wij vervolgens des avonds geen spreekuur meer hadden, laat zich ongetwijfeld nu nog steeds raden.
2 reacties op “Optocht”
Een mooie herinnering.Dat waren nog eens bikkels.
Het eerste stuk’waarin hijgoed in der tied keek.Regio blaadjes zijn er inderdaad nog weinig.Voor het Land van Valkenburg ben ik een groot aantal jaren correspondent en bezorger geweest.Heel leuk om te doen’maar de vergoeding was minimaaal.Daarvoor hoefde je het echt niet te doen.Vooral ook de nieuwtjes die de correspondente aandroegen werden zeer goed gelezen.Hopelijk komt dat t.z.t.ook goed met In der Tied.