Heb je dat ook allemaal gelezen en gehoord? De laatste tijd? Over dat grensoverschrijdend gedrag bij de publieke en andere omroepen? Over het geweld dat er wellicht nog is en toen al werd gebruikt? Vaak gebruikt. Het ging steeds van kwaad naar en tot erger. Verplicht opstaan. Opgelicht worden. Eruit gegooid worden. Vastpinnen in de juiste gaatjes. Draaien. Flinke klappen uitdelen. Woest terug in de zetel. Voldaan, soms/vaak niet. En soms lachen, jongens. Alsof er niets gebeurd was. Meestal met de gordijnen dicht. Want niet alles kon het zonlicht verdragen.
Je werd van de stoel naar het kastje en vervolgens naar de muur gestuurd. Overstuur wist je ten langen leste gewoon niet meer wat je moest doen. Gehuild werd er. Bij uitzendingen van kinderprogramma’s. Je kon dan bij niemand troost vinden. Ja, bij moeder. Maar die was er niet altijd. Er werd vaak met stemverheffing gesproken. Vloeken mocht je indertied nog niet. Maar het gebeurde toch. Alles wat je was geleerd, werd vergeten. Ook de klappen. Die uitgedeeld werden. Uitzendingen werden onderbroken. Kalmerende woorden hielpen niet. Want hij of zij die ze sprak, de woorden, werd bij tijd en wijle zelf geconfronteerd met dat overschrijdend gedrag. Met de uitspraken. Met dat geweld.
Ja. Je gelooft het misschien niet. Maar dat gedrag en geweld is er al vanaf het begin dat er televisie is. Echt, dat kijkkastje heeft het zwaar te verduren gehad. Het kende de klappen. Ja, niet die van de zweep, maar die van de vuist. En als die niet hielpen, die klappen, dan die van de vlakke hand. Van bovenaf. Of vanaf de zijkant. Met volle kracht. Wanneer bijvoorbeeld het beeld begon te lopen. Alsof de hoofdrolspelers in het kastje in een op hol geslagen lift zaten. Dan werd de lift, of beter, het beeld tot stoppen gebracht met een welluidende, harde klap. Althans, dat was de bedoeling. Mocht de eerste klap niet lukken, dan volgde een tweede, wellicht nog hardere klap. Het voelde, hoorde en zag eruit als zinvol geweld. Ja, uiteindelijk werd dan de televisie uit en weer aan gezet. Toen al. Zoals dat tegenwoordig met computers, laptops en telefoontjes gebeurt. Of dat het beeld opeens donker of wazig werd. Net op die momenten dat het echt spannend werd. Dan werden alle heiligen, schijn of niet, meestal bij hun voornaam, aangeroepen. Dan werd het kijkkastje of – wanneer de televisie van grotere omvang was – de kijkkast, nog net niet van het/de tafel(tje) gerukt of geduwd. Om over de mishandeling van de antennekabeltjes en stekkertjes met hun pinnetjes maar te zwijgen.
Ja. Je gelooft het misschien niet, maar de uitvinding van de televisie staat gewoon aan de basis van het tegenwoordige huiselijke geweld en grensoverschrijdend gedrag. Alleen werden dit geweld en gedrag indertied alleen gebruikt tegen alles wat ook maar iets van haperende elektriek herbergde. Achter de voordeur. Hadden de huidige rapportschrijvers toen maar bestaan, was het waarschijnlijk allemaal niet zover gekomen. Toch?
