04406. Wie kent dit (vreemde?) getal nog? Ja, het is geen geheime code. Van een of andere kluis of toegangsdeur. Het was wel een telefoonnummer, of beter, onderdeel van een telefoonnummer. Het kengetal. Van de plaats waar je indertied naartoe moest bellen. Wanneer ik bijvoorbeeld vanaf mijn Maastrichtse werkplek moest bellen met mijn ouders in Berg en Terblijt dan moest ik eerst een buitenlijn vragen aan de telefonist (via telefoonnummer 9) en eens ik die lijn had, draaide ik in de jaren zeventig van de vorige eeuw achtereenvolgend de nummers 04406 (dat was dus het kengetal van Berg en Terblijt) en dan volgde nog het abonneenummer 5101. En dat ging toen niet middels drukken op wat toetsen. Neen, wij maakten gebruik van een schijf, een kiesschijf. Die bevond zich midden op de zwarte bakelieten kantoortelefoon. En als ik geluk had en dat had ik toen ook al, was er iemand thuis en werd de hoorn in de Pendersjsjtraot opgenomen en mijn telefoontje beantwoord.
Was ik niet op kantoor maar ergens buiten en moest ik telefonisch contact hebben met mijn ouders, dan moest ik eerst op zoek naar een telefooncel. Voor de jeugdige lezers: Dat was een soort van gekanteld aquarium dat zo groot en hoog was dat een volwassene er rechtop in kon staan. In dat soort aquarium, met heel handig, een deur die je kon openen en dichten, hing een groot grijs of zwart spreekapparaat met een zware, zwarte hoorn die je naar je oor moest brengen en met de vingers van de andere hand kon, neen moest je, een draaischijf bedienen. Een schijf met de cijfers 0 t/m 9. Dan moest je nog wat muntjes, kwartjes noemde men die toen, door een smalle gleuf prikken of mikken en kon je in een soort van glazen buisje zien hoeveel kwartjes er nog waren. Zolang er kwartjes waren kon je spreken, mits je natuurlijk het juiste telefoonnummer gedraaid had. Handig, heel handig waren die telefooncellen. Ook om af te spreken of om samen te komen. Het gezegde: “Afsjprèke bie de tillefooncel” (tegenover Lambergies op de Geulhemmerberg) in Berg en Terblijt betekende ongeveer hetzelfde als in Maastricht “aofspreke oonder de klok” (op het Vrijthof). En was je er niet of niet op tijd, tjah… dan ging het allemaal over. Afspraakje weg, date vertrokken. Hoewel, het woordje date kenden wij toen nog niet. Smartphones trouwens ook niet. En toch is het uiteindelijk allemaal goed gekomen. Behalve met de telefooncel.
