Historie ontstaat door het verstrijken der jaren. Er zijn daardoor en -over, veel boeken geschreven. En de historie bevat figuren, personen, streken, gebieden en plassen. Zeeën en oceanen. En dichter bij huis, ook gebouwen, schoolgebouwen.
Toen ik ter wereld kwam stonden zij er al, ook al zeggen veel mensen dat ze er toen lagen. De schoolgebouwen. Met ieder hun eigen historie. Maar het fenomeen, dat men vooruitgang noemt, deed de gebouwde historie verdwijnen. Dat is soms begrijpelijk, soms onbegrijpelijk.
Verhalen die er ooit ontstonden beginnen op enig moment dan met ‘er was eens …’ en dan wordt zo’n gebouw een sprookje, maar dan met een trieste afloop. Het was er en het verdween. Na soms een lang leven als schoolgebouw.
Het vorenstaande bedenk ik allemaal wanneer ik enkele whatsapp-berichtjes ontvang met foto’s van de lege plek die verschenen is nu het Vilter schooltje verdwenen is. Verdwenen is weer een stukje historie, het zoveelste schoolgebouw dat ten prooi aan de slopershamer is gevallen.
Die lege plek die mij terugvoert naar dat indertied grootse gebouw aan de Langen Akker, naar die ook al grote school aan de Slakweg en de lage, mooie houten kleuterschool aan de Valkenburgerstraat.
Nu dus ook een ‘er was eens …’ voor de school in Vilt. En dan is er nog die ene school in Berg, maar gelukkig wordt de afbraak van die school in Berg pas gestart nadat het nieuwe schoolgebouw opgeleverd is, anders was Berg en Terblijt helemaal schoolloos geweest. Het is te hopen dat dat nieuwe gebouw nog in lengte van jaren blijft staan en bestaan met de woorden ‘er is nog steeds …’
En van die andere verdwenen schoolgebouwen? Tjah… daar blijven – zolang het duurt – alleen de herinneringen aan bestaan.
