Ik heb – alweer lang geleden – een tijd gekend dat ik de volledige kentekens van de auto’s van familie, collega’s en heel veel vrienden wist te onthouden. Zomaar schieten mij de kentekens KD-34-ZR (van een Opel Corsa), HT-66-HH (van een Volvo), SR-32-YN (van een BMW) te binnen wanneer ik het kenteken van de auto van de schoonzoon zie. Dat kenteken behelst de letters LBJ en drie cijfers en ik besef op dat moment dat het onthouden van volledige kentekens mij niet meer gegeven is. Op die drie eerdergenoemde kentekens na. En LBJ zijn of waren de voorletters van een oud-collega, vandaar misschien dat ik die letters wel onthoud. Wat ik met deze toen en thans volledig nutteloze informatie doe? Ja, proberen te vergeten. Maar dat is dus nog altijd niet gelukt. Besef ik.
Maar indertied, vaak op woensdagmiddag, want geen school, toen veel gezinnen één, maar heel vaak géén auto voor de deur of op de oprit hadden staan, togen wij als jonge, zelfverklaarde speurders door de Berg en Terblijtse straten, gewapend met pen (soms ook met potlood) en papier en noteerden wij de kentekens van de schaars aanwezige aan-, af- en rondrijdende auto’s die wij in ons dorp aantroffen of zagen. Het was zaak meer kentekens te scoren dan de andere speurder(s) maar omdat wij het noteren samen deden, verschilden onze lijsten hoegenaamd niet. Ook vonden wij het wel handig om die lijsten in de brievenbus van de plaatselijke politie aan de – toen nog – Schoolstraat te deponeren, want dat maakte ons speurwerk belangrijk. Dachten wij.
Enfin, op een gegeven moment tijdens een woensdagmiddag zijn wij gestopt met het noteren van die kentekens want geen zin meer omdat er te weinig auto’s rondreden. We besloten toen te starten met iets héél nieuws. Iets anders… Namelijk het noteren van de huisnummers. We startten ons nieuwste tijdverdrijf op de Langen Akker nabij de Geulhemmerweg en het viel ons (pas) ter hoogte van de Doctor Goossensstraat op dat die huisnummers wel erg opeenvolgend waren. Slim als wij toen al waren (…) beseften we dat het noteren van huisnummers niet echt zoden aan de dijk zette en dus werd met meerderheid van stemmen (2 voor, 0 tegen) besloten om dit woensdagmiddagse tijdverdrijf, als zijnde niet echt nuttig of zinvol, te stoppen.
We zijn toen maar gaan voetballen, gewoon in de straat, want er reden toch bijna geen auto’s door die straten en je had geen pen, potlood of papier meer nodig. Alleen een bal…
