Kwajongen

Loop ik een voor mij bekend dorpscafeetje nog eens binnen op een zaterdagavond. Zie ik de ronde, bruine tafeltjes met daaromheen, vier eveneens bruine stoelen. Luide stillevendheid uit alweer, helaas, lang vervlogen tijden zeilt opeens rondom mij. Mijn geestesogen openen zich en zien weer die stoelen, nu bezet met meestal mannen, héél af en toe een vrouw en die mannen met elk acht speelkaarten in de hand. Na iedere zwaai verminderde dat aantal terwijl een der vier aangezetenen de ter tafel gebrachte kaarten naar zich toetrok of zich toe-eigende. Uiteindelijk waren de handen leeg en werden er punten geteld.

Ze waren aan het kwajongen, aan het troeven. Soms zaten er zes mannen, want dat spel herbergde ook het adagium, hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Hoewel het woord vreugd bij de écht fanatieke kaarters, na verlies, even niet van toepassing was.

Ik zie ze weer zitten, die kaarters, waarvan heel veel nu niet meer onder ons. Bedachtzaam kijkend, met argusogen de gelegde troefkaarten tellend, het aantal per ‘trek’ gescoorde punten tussen de oren opslaand, oh… en misschien werd er ook nog ‘getekend’ door de compagnon aan de overzijde?

Ja, dat kwajónge leek een gemakkelijk kaartspel maar was bepaald geen sinecure. En dan moest er ook nog op tijd onder de tafel gegrist worden naar het daar, door de kastelein of kasteleinse, gestalde glas bier, want dat kaarten maakte ook dorstig… en laat op de avond vaak ook nog hongerig en niet te vergeten spannend, soms zenuwslopend spannend. Dan dampte de sigaren- en sigarettenrook boven en rond die kaarttafels alsof de DSM en Hoogovens een verbond gesloten hadden. Het spel had dan niet iets mystieks, meer iets mistigs. Als de lezer begrijpt wat ik bedoel.

Mijn geestesogen sluiten zich, in mijn gewone ogen verschijnt de huidige realiteit. De tafels met die fanatieke kaarters, op zondag al na de hoogmis, tijdens doordeweekse dagen meestal des avonds, ze zijn niet meer of waarschijnlijk met gemak op de helft van een hand te tellen. Net als die gezellige volks- en dorpscafeetjes, waar je als gast binnenkwam en als vriend vertrok.

Jammer…