Slijper

Het werd steeds lastiger. Het aan- of doorsnijden van een homp procureur. Je weet wel zo’n heerlijk mals stuk doorregen varkensvlees zonder knaok. Ik hoorde het aan het zuchten en kreunen van mijn vrouw. En ja, dan kun je kiezen om het mes, of in dit geval de messen, zelf te slijpen of een daartoe opgeleide slijpdeskundige de vrije, vooral slijpende hand te geven om van dit botte stuk gereedschap weer iets te maken dat ervoor zorgt dat het weer doet waarvoor het ooit gefabriceerd is, namelijk snijden, moeiteloos snijden.

Moe van het gezucht reikte ik naar mijn slimme telefoontje en goochelde, al googelend – na het invoeren van de zoekopdracht ‘messenslijper’ – de adressen van een beperkt aantal messenslijpers op het schermpje. En dan weet je en ook ik, dat mijn gedachten dan stante pede afdwalen naar tijden van weleer, van indertied. Dus ook nu…

En ik zie de scharensliep weer de straat inrijden. Met zijn bakfiets. Van deur tot deur gaande, bellend of kloppend. En ja, de messen waren meestal, zeg maar altijd, zó bot dat ze geslepen moesten worden. En slijpen deed die gast, die, in mijn kinderogen, wel iets weghad van Zwarte Piet, want altijd zwarte handen en een zwart, of in ieder geval donker, gezicht. Alleen zijn kleding was niet Zwartepieterig. Die was gewoon pikzwart, niet zo kleurig als de kleding van de tegenwoordige Zwarte Pieten. De sjièresjlieper sleep de messen waarbij de vonken ervan afvlogen. Op gepaste afstand en met veel respect keken wij naar de vonkenregen die ontstond wanneer de sjlieper de slijpstenen liet draaien en – wat ik nooit vergeten ben – het feit dat de zwarte slijpman altijd de tong uit zijn mond liet hangen. Waarom hij dat deed? Toen dacht ik dat hij dat deed om te voorkomen dat de vonken zijn gezicht nog donkerder zouden maken, wat ik toen best wel slim vond van die man.

Terug in het heden maak ik via zijn internetsite – handig – een afspraak met de scharensliep in een naburig dorpje. Maar ik moet de messen wel zelf brengen en… ik kan er niet op wachten, pas ’s avonds kan ik ze – tegen een best wel fikse vergoeding – weer ophalen.

Tjah, het zijn de scharenslijpers van vroeger niet meer…