Vuurpijl

Links en rechts klinkt en knalt alweer het vuurwerk. Luide, in mijn oren, overbodige signalen die mij zouden moeten laten weten dat het einde van het huidige jaar nadert en een nieuw jaar aankondigen. Luide, overbodige signalen ook die vooral de dieren de stuipen op het lijf jagen en kleine kinderen uit hun slaap houden. Maar ja, dat interesseert de tegenwoordige vuurwerkwappie geen biet. Want knallen, knallen, knallen. Ja, ook ik heb ooit, indertied, enig geld weggegooid om vuurpijlen aan te schaffen. Om precies te zijn, zes vuurpijlen voor net geen tien gulden. Negen gulden en vijfennegentig centen om precies te zijn. Aangeschaft bij Hupkens op de Markt in dat stadje onderaan de Rasberg.

De aangeschafte pijlen, ze gingen rap de lucht in toen er nog slechts enkele uren te gaan waren op de laatste dag van het jaar. En ik zie, nu ik dit stukje typ, opnieuw een der pijlen, vanuit mijn hand(!), niet de voor vuurpijlen verplichte vliegrichting volgen maar hem, na een fikse boog, uiteenspatten tussen de blauwe letters D.A.F. die zich bevonden op het dak van een garage aan de Rijksweg. De gele glitteringen van de ongehoorzame pijl kleurden delen van de drie blauwe letters groen. De schrik was groot en ik besloot op dat spetterende moment mijn zegeningen én mijn vingers te tellen en het afvuren van deze troep over te laten aan hen die daar (dachten) verstand van (te) hebben.

Nooit meer heb ik een pijl of ander voor jaarwisselingen bestemd vurig of knallend projectiel aangeschaft. Ik had – op tijd? – het besef dat elke vinger aan een mensenhand een functie heeft. En zij die dat niet beseffen, hun vingers, handen en ogen in de waagschaal stellen voor enkele momenten van vuurspuwende euforie, ze zouden dat eens en misschien op tijd moeten beseffen.

Ik ga in ieder geval opnieuw met een goed gevoel, twee ogen én alle tien vingers het nieuwe jaar in.

Behouden jaarwisseling, veel geluk en gezondheid en tot volgend jaar!