De bestuursvergadering glijdt naar zijn einde. De rondvraag is voorbij en dan gebeurt het steeds wederkerende. Even verder vertellen, ja, het is geen navergaderen, meer een ratjetoe van praten, praten, praten. Ideeën wordt geventileerd. Ik luister en hoor de naam Lei Molin vallen, maar ook L. Molin en geloof het of niet… mijn gedachten dwalen weer eens af. Naar eind zestiger jaren van de vorige eeuw. Toen de serieuze jeugd uit Berg en Terblijt met enige regelmaat bijeenkwam in het toenmalige verenigingslokaal aan de Rijksweg. Een muur van dat lokaal werd op een donkere avond door de leden voorzien van een heuse wandschildering. Aangebracht door zwierende handen van de leden met in die handen kwasten en kwastjes en potten en potjes verf. Het moest fleurig en kleurig zijn, liefst carnavalesk. Die schildering. En kleurig werd ze. Binnen enkele uren kleurde de blauwe muur feller dan de felste regenboog. Hoofden, figuren, slingers, bloemen, muziekinstrumenten. Allerlei uitgeverfde ideeën fleurden de eens zo eenkleurige muur op. De pseudokunstenaars waren trots, heel trots. De eigenaar van het lokaal was blij, heel blij, want hij had een kleurige muur die hij niet, misschien nooit meer hoefde te schilderen. Want kunst!
Maar de eigenaar vertrok, een nieuwe eigenaar volgde, gevolgd door weer een nieuwe eigenaar, gevolgd door … etc. De schildering verdween uiteindelijk achter een ondoorzichtige lambrizering, het bestaan werd vergeten. Totdat, zoals dat vaak gaat met kunst en ook met lambrizeringen, veranderingen voor vernieuwing of herontdekking zorgen.
De nieuw(st)e eigenaar liet de lambrizering verwijderen, ontdekte de wandschildering en raakte, in goed Nederlands, flabbergasted. Dolenthousiast werd hij, bleef hij. Riep mij door de geopende deur naar binnen en toonde mij de schildering. Ik herkende meteen de hand of handen van de ‘meesters’ van indertied, maar de nieuwe eigenaar was nog niet klaar. Enthousiast maakte hij melding van het feit dat hij een echte Lei Molin in zijn zaak ontdekt had. Dat vond hij uniek, geweldig, fantastisch.
Ik weet nu dat ik eigenlijk zijn enthousiasme had moeten delen maar ik was onnadenkend, te snel met het neerslaan van zijn enthousiasme. Ik vertelde hem dat het een schildering betrof van een aantal jeugdige, toen bijna-volwassenen, die de handen en kwasten in elkaar hadden geslagen om die eenkleurige, blauwe muur op te fleuren. Ik vergeet nooit meer het gezicht van de eigenaar van deze nonkunst. Zijn mondhoeken en ook zijn schouders zakten omlaag, zijn ogen tot treuren toe bewogen. Hij ging mij voor naar de deur, opende die en zonder iets te zeggen wees hij naar buiten.
2 reacties op “Kunst?”
Mijn vrouw zaliger Lieske Geurten heeft samen met Lei Molin op de lagere school gezeten. Lieske kon niet tekenen en ze schakelde Lei in om voor haar een mooie tekening te maken en dat lukte natuurlijk ook.
Je hebt “Kunst” met een grote K en “kunst” met een kleine k. In beide gevallen blijft het KUNST.