De knikker of in goed dialect, de huuf. In mijn jonge eersteklassige en ook daarna nog een lange tijd, een klein rond glazen speeltje waar mijn vriendjes en ik menig uurtje, meestal op woensdagmiddag, zoet mee waren. Een hak van de schoen in de strook drek in de straat tussen voortuin en sjtóp, een meestal niet echt rechte startstreep, getrokken met een takje of een steen en dan aan de gang, met knikkeren.
De echte knikkeraars klemden de knikker tussen de nagel van de duim en het tweede kootje van de wijsvinger, brachten die duim op spanning tegen het tweede kootje en probeerden dan zo gedoseerd mogelijk die knikker bij of liever ín het huuvekuulke te schieten. De mindere knikkergoden, zeg maar, de amateurs en dat waren meestal – sorry meiden van toen –toch de meisjes, klemden de knikker gewoon tussen de duim en de wijsvinger en knepen de huuf dan als het ware weg. Ver weg. Van het kuulke. Dat leverde steevast meewarige blikken op. Niet dat wij het woord meewarig toen kenden, maar dat woord leerden wij door kennis, opgedaan tijdens ons na-het-knikkerse leven.
Uren waren we zoet met dat knikkerspel, met die kleurige glazen – toen naamloze – bolletjes. Je kon winnen en verliezen. Hoe vaker je knikker als eerste in het kuulke terechtkwam, des te sneller was je knikkerzak, de huuvebuul vol.
Die knikkerzak. Meestal een door de mam genaaid stoffen zakje dat je dichttrok met een koordje. Ik heb jarenlang plezier gehad van zo’n buul. Het was een glimmende roze. Volgens mij genaaid uit het restant van wat ooit een bedsprei was, maar dat weet ik niet meer zo zeker. Wat ik wel weet, is, dat, werd de knikkerzak van een ‘tegenstander’ te leeg, dan werd dat buulke door de anderen weer gewoon gevuld met eerder gewonnen huuve. Want daarom waren we vriendjes.
En dat kuulke in de drek? Dat verdween indertied gewoon. Door een regenbui of door een flinke schoffel van de kantonnier, die met enige regelmaat die drekkige stroken ontdeed van onkruid. En dus ook van huuvekuulkes…
