Het waren – in mijn jonge jeugd – echte artiesten. De ook al jonge meisjes op de speelplaats. Of in de straat. Of om de hoek. Die met ballen kaatsjelde. Tegen de blinde muur van huis, school of schuur. Met twee ballen, met drie, ja zelfs met vier ballen. Zonder dat die ballen vielen. Als een soort van handmatig gestuurde treincoupeetjes vlogen ze – zeker die vier ballen – achterelkaar tegen de blinde muur, daarheen gedirigeerd door twee snelle handen die deden wat mijn ogen niet bijhielden.
Vol bewondering heb ik vaak staan kijken. Naar de gedurfde trucs die de meisjes uithaalden met die ballen. Een bal tegen de muur, de andere omhoog, de volgende opnieuw tegen de muur de daaropvolgende weer omhoog. En door. Ballen tegen de muur, snel handjeklap, tegen de muur, snel handjeklap. En door. Met de rug naar de muur, het hoofd achterover en ballen maar. En de ballen vlogen, als computer gestuurde projectieltjes van muur naar hand, naar andere hand en weer naar de muur. Of via de grond, of onder een been door. En volgens mij deed ene Karel ook mee. In een of meer liedjes, maar daar heb ik geen actieve herinnering meer aan, om even heel modern te zijn.
Zelf heb ik het ook tientallen keren geprobeerd maar het lukte maar niet. Waar ik dan wel weer heel goed in was, was het steeds opnieuw bukken om de ballen op te rapen. Daarin was ik een echte prof. Zij het een onbetaalde. Ik was ook altijd, wanneer we als jongens stiekem – want het was indertied toch echt een meisjessport – eens kaatsjelde, de eerste die af was. Misschien dat ik daarom tegenwoordig, tot grote vreugde van mijn vrouw, zo’n kei ben in het doen van de dagelijkse afwas. Maar dit geheel terzijde.
Kaatsjele, je ziet het niet meer tegenwoordig. Zou het niet eens leuk zijn dat er eens een wedstrijdje kaatsjele wordt georganiseerd? Misschien met Koningsdag. Fietsen de kinderen van noe hun optocht en kaatsjele de meisjes van indertied hun wedstrijd. Met twee, drie of meer ballen. Lijkt me geweldig. En ja, ik ga níet de ballen oprapen…
