Zij is driftig bezig in de keuken. Ik zit verwachtingsvol aan de tafel en kijk aandachtig en geïnteresseerd. Hoe zij roert, proeft, strooit en proeft. In en uit de ketel. Ik zie het rode ovenlampje. Het gaat uit, wat later weer aan om daarna weer te doven. Maar dan gaan ze in de oven. De bakjes en de dekseltjes. Terwijl het ritueel van roeren, proeven, strooien en proeven doorgaat gaat mijn gedachte terug. Terug naar lang, lang geleden toen er nog een kermis bestond en kermis gevierd werd. Een heuse kermis, indertied in Berg en Terbliet.
Ik zie op zaterdag de immense ‘sophin’ weer drijven in het zacht pruttelende water op het fornuis. Ontdaan van kop en tenen was het een heuse kip zonder kop. Af en toe ging de deksel van de soepketel en de schuimspaan zachtjes maar vooral voorzichtig in en net onder het oppervlak van het pruttelende water om het oppervlaktevet af te romen. Totdat na enkele uren de kip gaar gekookt was en op een groot bord ongegeneerd naakt lag af te koelen. En bij gebleken koelheid werd het mes en/of de schaar erin gezet of werd de kale kip geplukt.
Wat er daarna allemaal gebeurde met de stukjes kip heb ik eigenlijk nooit van dichtbij meegemaakt. Maar kermiszondag stond er opeens – ná de ‘zóndese sop’ – de ketel met uitbundig gevulde kippenragout op tafel en verschenen de bakjes mét deksel, warm uit de oven, op ieders bord. Een flinke flats ragout in en vooral ook naast en rond het bakje, een dekseltje erop en smullen maar. Daarna volgde dan nog het hoofdgerecht en aansluitend het toetje.
Wanneer mijn vrouw mij zo’n ruimschoots gevulde en overlopende pasteibakje inclusief dekseltje, voorschotelt, ontwaak ik uit mijn gedachte en val ik nog net niet aan op deze vroegere, heerlijke kermisattractie en al tijdens het nuttigen van deze pasteitelijke lekkernij vraag ik mij af hoe ik vroeger zo’n héél kermisdiner (zondagse soep, overlopend videke, hoofdgerecht en toetje) tot mij heb kunnen nemen. Want alleen al één zo’n pasteitje was en is, nog steeds, machtig maagvullend!
