Wat is eigenlijk tijd? Tijd bestaat niet, klokken wel. Dat beweer ik al sinds 26 december 1996, toen een bevriende collega mij telefonisch feliciteerde vanwege mijn verjaardag en hij vragend opmerkte: “Jij? Al 42 jaar? Waar gaat de tijd naar toe?” Toen antwoordde ik, in een opwelling, met: “Jongen, tijd bestaat niet. Klokken wel.” En dit zelfverzonnen adagium draag ik nog altijd met graagte uit.
De klok is een uitvinding van de mens terwijl de natuur zich niets aantrekt van al die klokken. De natuur doet wat de zon haar ingeeft. Kijk naar de vogels, die gaan in rust wanneer de duisternis zich schemerend aandient. Ze hebben geen vleugelhorloge of boomstamhangklok nodig om te zien of het al slaaptijd is. Het is voor de vogels gewoon, hup, schemer daar, slapen maar. En piept de zon weer boven de horizon uit, dan zijn de vogels ook weer present. Al dan niet geholpen door de kraaiende dageraadhaan. En de vogels die niet op stok of tak gaan met het verdwijnen van de klok, die draaien een onbetaalde nachtdienst, tot het aandienen van de eerste ochtendstraal.
Leven op en met de zonneschijn. Het maakt het leven aangenamer, beheersbaarder en stress zal niet meer bestaan. Niks geen haastig rennen naar bus of trein, nooit meer te laat komen voor een vergadering. Middagpauze? Forget it. Gewoon eten wanneer de maag dit al rammelend, rommelend laat weten. Koffie- of theepauze? Geen probleem. Gewoon, een kopje lekker ninnen, wat melige en of toch, serieuze praat verkopen en weer verder. Agenda’s? Weg ermee. Gewoon dus lekker leven en als het moet, ook werken, zonder klok. Indertied, toen er nog geen klokken waren, ging dat toch ook goed, misschien wel beter. Waarom zou dat nu dan niet kunnen lukken?
Ik weet, de reacties zullen overwegend negatief zijn. Geleerden, of wat daarvoor door moet gaan, zullen met tegenargumenten komen. Hoe plan je dan vergaderingen in? Hoe bereken je het uurloon? Hoeveel uren per dag werk je? Wat zijn de openingsuren van winkels? Hoe zorg je ervoor dat treinen en bussen volgens schema rijden? Dát mogen de geleerden, wat mij betreft, zelf uitzoeken. Zij hebben daar voor geleerd. Toch?
Ik stel voor om het gewoon eens een tijdje te proberen. Leven op het zonlicht. Wellicht dat de mens eindelijk weer inventief wordt, oplossingen aandraagt waaraan de geleerdheid nog nooit gedacht heeft. Gebeuren er misschien uiteindelijk alleen nog maar dingen die het daglicht kunnen verdragen. Want, dat wordt dan het nieuwe leven. Tussen zonsopkomst en –ondergang. Elke dag opnieuw.
En mocht blijken dat e.e.a. toch niet werkt, dan stel ik vervolgens voor om deze (nieuwe?) dagelijkse, zonnige lééftijd, dus niet leeftijd, zonder klokken, te gunnen aan die mensen die het arbeidzame leven, na jaren van hard zwoegen tussen vaak 8 uur ’s morgens en 5 uur ’s middags, achter zich hebben gelaten. Waaronder ik dus…
