Zittend in mijn auto, wachtend in de rij met stilstaande auto’s. Tot stilstand gebracht door een zeer gewichtige, ultrazware in felgele kleren geklede verkeersregelaar. Een regelaar die met ware doodsverachting op de weg stapte om de rij waarin ik mij bevond tot stilstand te brengen teneinde de rij auto’s uit de tegenovergestelde richting doorgang te verlenen met als gevolg dat al wachtend, als zo vaak… mijn gedachten terugkeerden, naar indertied.
Toen verkeersregelaars echte agenten waren, gekleed in blauw ge- en ontzag, ook bekend als uniform. Daar hadden de agenten toen nog tijd voor. Want de huidige criminaliteit was indertied slechts een schijntje van tegenwoordig. Maar er waren indertied ook klaar-overs. Niet gehuld in een ontzagwekkend uniform of felgeel pak. Neen, slechts een brede witte riem over de buik en een dunnere schuine riem vanaf de voorkant van de buikriem over een schouder, naar de rugkant van die buikriem, die aan die rugkant dus ook rugriem genoemd zou kunnen worden. Maar dit geheel terzijde.
Ik zie ze nog staan, de klaar-overs. Langs de Rijksweg bij de school Vilt, nabij de zuidelijke in- of uitgang van de speelplaats. De oudere schooljeugd die de jongere schooljeugd, met behulp van het kaarsrecht in de lucht houden van een zogenaamd spiegelei, veilig de weg liet oversteken.
Jaren later, toen ik geen deel meer uitmaakte van de lagereschooljeugd maar door de jaren be- of gevorderd was tot middelbareschooljeugd, hoorde ik in Maastricht vaker het doordringende geluid van een fluitje, voortgebracht door de ook daar aanwezige klaar-overs. Lange leve de vooruitgang! Weer later zag ik dat de taak van die klaar-overs werd uitgebreid met het druk heen en weer zwaaien van dat spiegelei. Het zal ongetwijfeld toen iets te maken hebben gehad met voortschrijdend inzicht. Of ik die uitdrukking indertied al kende, waag ik nu ten zeerste te betwijfelen.
Maar het alsmaar voortschrijden van dat inzicht heeft mij, ons, gebracht tot nu die gele, niet altijd maar wel vaak zwaarwichtige gewichtigen die heden ten dage overal worden ingezet om het verkeer op, maar ook veilig te houden.
De stilstaande stoet waarin ik mij bevind beweegt uiteindelijk weer voorwaarts, begeleidt door de gele gewichtige die, heftig zwaaiend met een arm, mij en mijn lotgenoten aanmaant tot spoed. Gelukkig hanteert hij geen spiegelei, zoals ik dat kende van de klaar-overs uit mijn jeugd. Ja, misschien daarom zijn het, in mijn ogen, geen klaar-overs. Het zijn nu meer eh… klaar-doors. Of zoiets…
