De eerst volle snoepdoos toont al snel zijn bodem. Een tiental minuten geleden vulde vrouwlief de doos met kerstkransjes, je weet wel, die chocolade kransjes met witte pitjes erop. Dat vond en vind ik nog steeds de allerlekkerste kransjes. Ik ben er niet verslaafd aan want ik eet ze alleen rond de kerst. Het is misschien een periodieke verslaving waarvoor blijkbaar geen medicijn beschikbaar is. Maar vrouwlief heeft zich nog niet omgedraaid of mijn rechterhand graait al in de doos. Die dus een tiental minuten later al zijn bodem toont.
En al happende ende genietende dwalen mijn gedachten af. Naar niet eens zo’n ver verleden. Toen we jaarlijks de zaterdag voor Kerstmis een gezellige kerst- annex surpriseavond organiseerden voor de spaarclubleden, inclusief en met medewerking van o.a. Dolf, de échte kerstman. Die goede man zat er niet alleen te zitten, neen, die moest ook de door de leden vervaardigde surprises aanslepen en tussendoor ook nog zorgen voor de vrolijke noten.
Dat was een gezellige bezigheid, niet dat aanslepen, maar die hele avond, echt bieregezellig want voor frisdranken moest je niet op die avond zijn.
Bij die zelfgemaakte kerstpresentjes hoorden ook altijd verplichte, liefst rijmende kerstgedachten en vaak, héél vaak, kerstkransjes. Zo’n zelfde als die ik hierboven omschreven heb.
Ooit, op zo’n kerstige surpriseavond waren wij weer samengekomen aan en rond de grote tafel. Kerstman zat aan het hoofd wanneer hij niet onderweg was naar achteren om een nieuwe surprise op te halen. Wanneer hij weer terugkwam had hij dan een al dan niet groot pakket in zijn handen. Maar tussen al die afhaal- en brengsessies in deponeerde de kerstman steeds een klein(er) pakketje op tafel. Dat was dan bestemd voor Edmond. Voor mij dus.
Iedere keer opnieuw moest ik weer zo’n klein pakketje uitpakken en telkens weer was dat een pakje kerstkransen, zoals hierboven omschreven. En ook telkens weer gingen die kransjes dezelfde weg, via mijn mond naar mijn maag.
Wat bleek? Vrienden hadden het idee opgevat om mij op die kerstkransensessies te trakteren vanwege mijn tijdens eerdere kerst- annex surpriseavonden tentoongespreide happende belangstelling voor die kerstkransjes. Het resultaat? Onstuitbare zoetige misselijkheid…
Ietwat dizzy en vooral volgevreten ging ik die nacht huiswaarts.
De lezer zal misschien denken dat ik na die laatste sessie de kerstkransjes voorgoed heb afgezworen, maar dat is gelukkig (gelukkig??) niet het geval. Zoals hierboven dus blijkt…
