Nagels

Lezend in het verdomd interessante boek ‘De Barakkenberg’ van Patricq Houten, waarbij ik de namen van vrienden en bekenden uit (lang?) vervlogen tijden langslees, hoor ik – in mijn gedachtelijke beleving – ook weer de verhalen van diezelfde vrienden langskomen. Hoe zwaar het werk was, stoffig en de poets- en schrobbeurten, thuis, na gedane blokbrekende arbeid. En herinner ik mij nog dat een van die vrienden, inmiddels alweer een hele poos geleden overleden, het had over het nimmer aflatende en vooral dagelijks terugkerende proces van het reinigen der vingernagels. Hij vond dat die nagels –  indertied toen hij nog blokbreker was – getooid met een zwarte rand, een toonbeeld waren van vlijt en ijver. Zijn moeder dacht daar anders over. Die rouwranden, want daar gaat dit stukje over, hoorden, volgens diezelfde moeder, niet thuis aan een mensenhand, ook al was dat na gedane arbeid,

Onbewust kijk ik naar mijn eigen vingernagels, lange maar schone toonbeelden van niet knippen. Dit tot groot verdriet van mijn vrouw, die ik soms (soms?) het bloed onder de nagels vandaan haal omdat die nagels, volgens haar, door hun overdadige lengte, niet thuishoren aan een mannenhand. Meer dan eens laat zij mij op verbale, zéér subtiele wijze weten dat het kortwieken van mijn nagels enige aandacht behoeft, maar ja, ik ben niet van het nagelbijterige type én ben ik van mening dat, wanneer je maar hard genoeg in de tuin werkt, de nagels vanzelf slijten of zelfs afbreken. Alleen – en daar heeft mijn vrouw een punt – ik heb geen tuin meer waarin mijn nagels zouden kunnen slijten c.q. afbreken…

Overigens, ook mijn bewering dat ik die nagels nodig heb wanneer ik mij ooit een gitaar aanschaf, snijdt geen hout. Ik kan namelijk nog geen muzikale kokosnoot lezen, om het maar eens plastisch uit te drukken. Maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het ook een vorm van ernstige luiheid van mijn kant is. Ik vind het een vervelend, best wel tijdrovend karwei en misschien zou een vorm van nagelbijten in plaats van nagelknippen in mijn geval dan toch logischer zijn en – dat heb ik dan ook nog weer – stel ik mijzelf zomaar de vraag of een vegetariër of veganist ook nagels mag bijten? Niet dat ik dat ben want ik koester mijn omnivorale status en worden die zwarte nagelranden in vegetarische of veganistische nagelbijtende gevallen dan rauwranden of blijven het gewoon rouwranden? Wie het weet mag het zeggen. Maar eerlijk is eerlijk, rouwranden zijn en blijven gewoon eerlijk. Indertied en nu nog.

Deze column geschreven hebbende, daarna nogmaals mijn te lange (maar schone) nagels bekijkend, spoed (nou ja) ik mij naar de badkamer, tover de nagelknipper boven en start met knippen.

Hoor ik nou op de achtergrond mijn vrouw genoeglijk zuchten?