Indertied noemden wij hem zo. Pieke. Maar nooit wanneer hij in onze buurt was. Alleen op afstand en onder ons, jonge mennekes. Want hij had gezag en wij ontzag. Voor hem. Wanneer hij op zijn fiets gezeten zich gezwind naar zijn school in Vilt haastte, of andersom naar huis. En ons inhaalde. Altijd gehuld in donkere kleding gezeten op die grote, zwarte herenfiets. Dan was het van onze kant altijd heel vriendelijk en onderdanig ‘dag meester’.
Meister Hindriks. Mijn eerste favoriete meester. Zeker wanneer hij les kwam geven, schoonschrijfles. Vol bewondering keek ik altijd wanneer hij op het grote zwarte bord in het klaslokaal met witte krijt de letters uit het alfabet tevoorschijn toverde. Een dun lijntje naar boven, om via een keurig bochtje de lijn, nu wat dikker, door te trekken naar beneden. Zodat er een letter gevormd werd. Leesbaar gevormd. En dat tussen de rechte lijnen op het bord. Machtig mooi vond ik dat.
En uiteraard probeerde ik dat ook. Gezeten in het schoolbankje. Eerst een voorzichtige onderdompeling van de punt van de kroontjespen in het inktpotje. Dan de penpunt voorzichtig op het papier. Dan dat lijntje omhoog, dun, de bocht maken en dan, iets steviger drukkend, het lijntje ietwat dikker omlaag. Met in het begin de tong uit de mond en met het hoofd de krommingen van de letter volgend. Steeds opnieuw.
Minstens twintig keer de letter ‘a’, tussendoor de penpunt even soppen en door. Steeds opnieuw. Een heel vel vol. En dan deed hij het weer voor. Op het bord. De letter ‘b’. Die dunne lijn omhoog, de dikkere omlaag. En dan mocht ik weer verder. De penpunt op het papier in het schrift, de tongpunt uit de mond. Zo leerde ik, zo leerden wij letter voor en letter na letter het alfabet en tegelijkertijd het schoonschrijven.
Ik denk, neen, weet het zeker, dat wanneer Pieke de hanenpoten van de tegenwoordige jeugd onder ogen zou krijgen, hij spontaan op zijn fiets zou springen, de jeugd van tegenwoordig vervolgens een kroontjespen in de hand zou drukken, die jeugd vervolgens vastbinden in de schoolbank en pas weer laten gaan wanneer die de letters van a tot z netjes en vooral leesbaar tussen de lijntjes zou schrijven. De lijn omhoog dun, na het bochtje de lijn omlaag ietwat dikker…
